O Şarkı… 31 December 2007
Yazan Umut AYDIN, Kategori : Genel, Müzik , 1 yorum eklendi“Bu siteyi takip edenler geçen yılın yeni yıl yazısını hatırlayacaklardır. Hatırlamayanlar buradan okuyabilirler. Bitirdiğimiz bu sene içerisinde olan biteni kısmen bu satırlardan takip etme imkanınız oldu. 2008′e giriş yazısını istedim ki Nezih Ünen yazsın. Kendisi de beni kırmadı, site ve kendi grubunun üyeleri için aşağıdaki yazıyı kaleme aldı. Çok fazla uzatmak istemiyorum, umarım 2008 size mutluluk, sağlık ve başarı dolu günler getirir.”
Sevgili Umut,
2007 yılına girerken hiç tanımadığım birinin hakkımda yazdığı bir yazıyı görünce şaşırmıştım. Umut Aydın imzalı bu yazıda “Nezih Ünen’i bulmak”tan bahsediyordun. Ve işte aynı yıl içinde de tanışmak kısmet oldu. Bu yıl ise sayfan için yazdığım yazıyı pek beğenince dayanamayıp, facebook’taki Nezih Unen Projects adlı grubumun üyeleri ile de paylaştım…
Bir yılı daha arkamızda bıraktık. “Geçmiş”te kaldı 2007 de yaşanmış herşey. Kimimiz mezun oldu, kimimiz bir köpek aldı, kimimiz aşık oldu. Kimimiz yeni doğdu, kimimiz karanlık bir dağın tepesinde vurulup öldü.
Zaman aktı geçti. Geri gelmemecesine. Eylül’de düşen yapraklar çoktan toz olup toprağa karışırken esas hüzünlü olan artık kimsenin onlar için bir şarkı yazmamasıydı. Zaman elektronik çağı. Yırtık pazar filelerinin yerlerini sanal alışveriş sepetlerine, sevgilinin saçı usulca okşanarak yapılan mırıl muhabbetlerin yapıldığı loş odaların yerlerini monitör mavisi chat odalarına bıraktığı dönem. Yeniyetmelik çağımızda hoşlandığımız kişiyle gittiğimiz dans mekanında sabırsızlıkla beklenen “o şarkı” yok artık klüplerde. Onun yerine, hiçbir şeyi bekleme heyecanının tadını anlama şansı elde edememiş yeni kuşak için aralıksız çalan tek bir şarkı var. Ve o, her yerde. Dans mekanlarından alış-veriş yerlerine, spor salonlarından bas ayarına “çüş!” dedirten bazı araba hoparlörlerine kadar her yerde çalan tek bir şarkı!
Elektronik pirzola’nın lezzetinden öte geçmeyen duygu yoğunluğundaki bu şarkıyı, bir traktörün dizel motorunun gürültüsünden ayıran tek şey, traktörün neticede işe yarar bir amacı olması.
Sosyal baronlar sonunda “iştahın dişin kovuğunda” olduğunu ve insanları kolayca gütmenin yolunun da onları sürekli açlığa mahkum edecek şekilde ağızlarını boş bırakmamak olduğunu anladılar. O yüzden asla susmayan bu “tek” şarkı her yerde bizimle. Aniden uzaklardan kulağımıza çalınıp bizi anılara sürükleyecek özlediğimiz “o şarkı”mız yok artık
I-Robot filmindeki (aslında romanındaki) seri üretim robotlar gibiyiz. Nerden baksan bir askeri simetri içeren var oluşumuzla bizi harekete geçirecek düğmeye basılmasını bekliyoruz mekanik eklemlerimizle dans programını uygulamaya sokmak için. Ve aynı hareketleri, aynı hareketleri, aynı hareketleri yapmak için. Hepimiz aynı kişi (robot) olmak, aynı şeyleri tekrar tekrar yaşamak, “doyasıya” yerine, küçük bir nüans farkıyla, “tıka basa” yaşamanın doyumsuzluğuna batmış halde, “o şarkıyı” özlemeyi unuttuğumuzu unutmuş halde!
Hayatta düşülecek en kötü durum, kötü durumda olduğunun inkarıyla yaşanan kendinden hoşnut olma durumudur.
Bu güne kadar yayınlanmamış bir şarkımda şöyle demiştim:
“Belki de şarkılar gerçek olan,
Aşklar değil…”
Sanırım “O şarkı“yı nerde kaybettiğimizi anlamak o kadar da zor değil. “O aşkı” kaybettiğimiz yere bakmak lazım.
Hepinize sağlıklı ve mutlu yıllar,
Nezih Ünen
